Bibuła

Dziś w galerii pojawiły się skany lokalnych publikacji z roku 1989. Jeśli posiadasz w swoich zbiorach wołomińską "bibułę" - daj znać!

wspomnienia o mieście i ludziach

wspomnienia o mieście i ludziach

Zobacz też

co nowego w galerii:


Strona istnieje dzięki życzliwości i społecznej pracy autorów tekstów

POLECAMY



Strona główna • Ludzie
Ludzie
Zygmunt Spruch
Ludzie - Życiorysy
Wpisany przez Zdzisław Wacław Michalik   

Szczęśliwie jako zesłaniec syberyjski dotarł z zesłania do organizującego się Wojska Polskiego w Buzułuku i szlakiem bojowym Drugiego Korpusu, przez Iran i Palestynę - dotarł na pole chwały - Monte Cassino. I tym razem szczęście mu dopisało i pomaszerował na Rzym. Po demobilizacji Drugiego Korpusu w Anglii, w roku 1947 wrócił do Wołomina. Zygmunt Spruch zmarł 21 listopada 2003 roku i pochowany został na starym cmentarzu w Kobyłce.

 
Czesław Ząbek
Ludzie - Życiorysy
Wpisany przez Zdzisław Wacław Michalik   

Urodzony 20 lipca 1915 roku, zmarł 2 stycznia 1969 roku. Żołnierz wojskowej służby czynnej od 1937 roku. W wojnie 1939 roku, jako jeniec wojenny znalazł się ?na nieludzkiej ziemi". Udało mu się przeżyć niewolę i w wyniku umowy - Majski-Sikorski, dotarł do formującego się wojska generała Władysława Andersa. Jako żołnierz Drugiego Korpusu, uczestniczył w szturmie i zdobyciu wzgórza Monte Cassino. Szczęśliwie przeżył zdobycie tej arcyważnej pozycji niemieckiej i jako jeden z bohaterów szturmu, został uhonorowany Krzyżem Monte Cassino i Krzyżem Virtuti Militari. Po demobilizacji Drugiego Korpusu w Anglii, do kraju powrócił w roku 1947. Spoczywa na starym cmentarzu w Kobyłce.

 
Mieczysław Szczepan Sobczyk
Ludzie - Życiorysy
Wpisany przez Zdzisław Wacław Michalik   

Członek patriotycznej rodziny hutniczej, żołnierz 1939 roku, służby czynnej. Zginął podczas szturmu w dniu 15 maja 1944 roku. Pochowany na cmentarzu Monte Cassino, grób nr 14, działka nr 7, rząd C, numer ewidencyjny 254/01.

 
Urszula Smoczyńska
Ludzie - Życiorysy
Wpisany przez Anna Wojtkowska   

Urszula Smoczyńska (ur. 1936)

?Wieloletni pracownik dydaktyczny Wydziału Edukacji Muzycznej Akademii Muzycznej im. Fryderyka Chopina w Warszawie, absolwentka Wydziału Wychowania Muzycznego tejże uczelni oraz studiów Instytutu Carla Orffa ?Mozarteum? w Salzburgu. Autorka wielu programów radiowych i telewizyjnych (m.in. przez osiemnaście lat pracowała w telewizyjnym ?Domowym przedszkolu?) oraz wielu książek (m.in. ?Rozśpiewane przedszkole?, ?Kalendarz muzyczny w przedszkolu?, ?Piosenki na słońce i deszcz?, ?Podajmy sobie ręce?, ?Muzyka dla dzieci?), a także podręczników szkolnych do przedmiotu muzyka (?Muzyka i my? oraz ?Klucz do muzyki?). Prowadzi zajęcia umuzykalniające dla dzieci, uczy w przedszkolach i szkołach, prowadzi kursy i warsztaty dla nauczycieli w kraju i za granicą. Założyciel i wieloletni kierownik Studium Wychowania Muzycznego Carla Orffa w Warszawie oraz współorganizator i wieloletni prezes Polskiego Towarzystwa Carla Orffa, Kawaler Orderu Uśmiechu?.1
 
Miron Paweł Cichecki
Ludzie - Życiorysy
Wpisany przez Łukasz Rygało   

Miron Paweł Cichecki urodził się w Warszawie, jako syn Józefa i Heleny z domu Michalskiej. W 1934 roku ukończył i otrzymał maturę w gimnazjum im. Tomasza Zana w Pruszkowie, gdzie jego ojciec, od 1919 roku, pełnił funkcję burmistrza. Później studiował prawo na Uniwersytecie Warszawskim.

W 1935 roku osiedlił się wraz z rodziną w Wołominie, gdyż jego ojciec objął stanowisko burmistrza tego miasta. Jeszcze w Pruszkowie M.P. Cichecki bardzo aktywnie uprawiał sport, dlatego też po przyjeździe do Wołomina wstąpił do Wołomińskiego Klubu Sportowego ?Huragan? i jako zawodnik sekcji lekkoatletycznej reprezentował Klub i Wołomin na wielu zawodach sportowych, angażując się jednocześnie w działalność organizacyjną Klubu. W roku 1938 odbył obowiązkową służbę wojskową w Dywizyjnym Kursie Podchorążych Rezerwy przy 24 pułku piechoty w Łucku na Wołyniu. W wojnie obronnej września 1939 roku wziął udział w obronie Warszawy jako dowódca plutonu strzeleckiego w 3 batalionie piechoty sformowanym w Rembertowie z żołnierzy ochotników, których nie zdążyła objąć mobilizacja.

Po kapitulacji Warszawy wrócił do Wołomina, zawarł związek małżeński i kontynuował pracę zawodową w Komunalnej Kasie Oszczędności. Wiosną 1940 roku wstąpił do konspiracyjnej organizacji Związek Walki Zbrojnej Obwodu ?Rajski Ptak?. Został zaprzysiężony przez porucznika Stanisława Juliaka, pseudonim ?Wilk?, on sam przyjął pseudonim ?Olsza?.

W latach 1942-1944 brał udział w kilkunastu akcjach dywersyjno - sabotażowych. W 1944 roku, po wycofaniu się Niemców z Wołomina, został aresztowany przez NKWD i uwięziony przy ul. Piaskowej, a później w Ostrówku koło Klembowa. Był oskarżony o przynależność do AK i wrogość do ZSRR. Nie załamał się, a NKWD nie mogło udowodnić oskarżenia. Został przekazany przez NKWD do 3 Pułku Zapasowego I Armii Wojska Polskiego. W szeregach 3 dywizji im. Romualda Traugutta walczył na szlaku: wyzwolenie Warszawy - Bydgoszczy - Kołobrzegu, forsował Wał Pomorski i Odrę, brał udział w zdobyciu Berlina - zawsze na pierwszej linii frontu. Po kapitulacji Niemiec brał udział w akcji ?Wisła? - likwidacji band UPA.

Od roku 1950 rozpoczął zawodową pracę w wydawnictwach różnego typu. Od 1960 roku pracował w Państwowym Zakładzie Wydawnictw Lekarskich. W 1976 roku przeszedł na emeryturę.

Od 1935 roku przez okres okupacji i po zakończeniu wojny do dnia dzisiejszego był i jest członkiem i aktywnym działaczem Wołomińskiego Klubu Sportowego ?Huragan?. Został wybrany na przewodniczącego społecznego komitetu, który pobudował obiekty sportowe, które Wołominowi służą do dzisiaj. W 1976 roku w 41 rocznicę jego działania w ?Huraganie? otrzymał tytuł Honorowego Prezesa Klubu. Od 1990 roku do 1994 był radnym pierwszej kadencji wołomińskiego Samorządu Terytorialnego.

Jest współzałożycielem i członkiem Zarządu Koła w Wołominie Światowego Związku Żołnierzy AK obwodu ?Rajski Ptak?. Za walkę i pracę dla ojczyzny został odznaczony między innymi:

  • Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militarii
  • Krzyżem Walecznych
  • Krzyżem Armii Krajowej
  • Krzyżem Partyzanckim
  • Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski
  • Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski
  • Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski
  • Złotą Odznaką ?Zasłużony Działacz Kultury Fizycznej?
 
Gospodarny Wołomin - wspomnienia i teraźniejszość
Ludzie - wspomnienia
Wpisany przez Zdzisław Wacław Michalik   

Dobrowolscy_26 Było więc tak: w dniu 10 sierpnia 1914 roku powołany został Komitet Obywatelski wraz ze Strażą Obywatelską. Rozpoczęła się budowa osady fabrycznej-miejskiej, według wcześniejszego projektu inż. Henryka Wojciechowskiego. W roku 1916 okupacyjne władze niemieckie zgodziły się na wydzielenie osady miejskiej Wołomin z gminy Ręczaje. Jednakże prawną datą powstania miasta jest dekret o samorządzie miejskim z dnia 4 lutego 1919 r., podpisany przez Naczelnika Państwa Józefa Piłsudskiego, prezydenta ministrów Ignacego Paderewskiego i ministra spraw wewnętrznych, Stanisława Wojciechowskiego.

Naturalną konsekwencją tego faktu, w dniu 9 marca 1919 roku, Rada Gminna gminy Wołomin zdecydowała swój skład osobowy przemianować na Radę Miasta, a dotychczasowego wójta gminy Wołomin - Józefa Lewańskiego, wybrano na pierwszego burmistrza Wołomina. Na posiedzeniu Rady w dniu 29 czerwca 1919 r. postanowiono m. in. rozwiązać problem elektrycznego oświetlenia miasta i uchwała tego posiedzenia zaowocowała zakupieniem oraz uruchomieniem dwóch dynamomaszyn, wytwarzających prąd. Elektrownia przy ulicy Daszyńskiego miała sporo szczęścia - w dniu 3 września 1939 roku, gdy podczas korsarskiego nalotu Luftwaffe na nasze miasto, jedna ze zrzuconych bomb o dużej mocy niszczycielskiej, wymierzonej w elektrownię spadła w odległości mniejszej od 1 metra... i nie eksplodowała. Tuż przed dniem 1 września 1939 r. elektrownia otrzymała dostawę dużej cysterny kolejowej paliwa dla swych dynamomaszyn, co pozwoliło na pewien okres czasu uniknąć kłopotu energetycznego.

 
Prałat
Ludzie - Życiorysy
Wpisany przez Marzena Kubacz   

Ksiądz Jan Sikora (ur. 1921)

Parafia

Najstarszy kościół parafialny w Wołominie pw. Matki Bożej Częstochowskiej swój dzisiejszy kształt architektoniczny, wystrój i wyposażenie wnętrza oraz dekorację malarską zawdzięcza księdzu Prałatowi Janowi Sikorze, długoletniemu proboszczowi tej parafii.

Ksiądz Prałat przyjechał do Wołomina latem 1962 r. Miał wtedy 41 lat i dwunastoletni staż pracy w Kościele. Zastał świątynię w Wołominie w stanie surowym, niedawno odbudowaną po zniszczeniach wojennych.

Zapewne żyją jeszcze w Wołominie mieszkańcy, którzy pamiętają, jak w sierpniu 1944 r. Rosjanie zburzyli część wieży przedwojennego kościoła, a we wrześniu Niemcy, wycofując się z Wołomina, wysadzili w powietrze pozostałą jej część. Wieża upadając, swoim ciężarem przygniotła kościelną nawę. 27 sierpnia 1949 r., wokół pozostałych w tym miejscu gruzów, przeszli w procesji żałobnej mieszkańcy miasta, prowadzeni  przez księdza Prymasa Stefana Wyszyńskiego, który wówczas wizytował parafię. Dwa lata później, w 1951 r. kościół został podniesiony z ruin. Stało się to w okresie działalności drugiego powojennego wołomińskiego proboszcza,  ksiedza Mieczysława Grabowskiego. Autorem projektu architektonicznego świątyni był inż. Stanisław Leon Marzyński (1904-1992). 26 sierpnia 1953 r. do wnętrza kościoła powrócił cudownie ocalony w czasie wojny obraz Patronki - Matki Bożej Częstochowskiej, ufundowany jeszcze na początku XX w. przez księdza Jana Golędzinowskiego. 11 października 1953 r. kościół został poświęcony. Parafia zaczęła nowe życie.

 
<< pierwsza < poprzednia 1 2 3 4 5 6 7 następna > ostatnia >>

Strona 6 z 7
 
Joomla 1.5 Templates by Joomlashack