Zbieramy materiały

Nieustająco poszukujemy materiałów - dokumentów, zdjęć, wspomnień... W ciągu kilku dni wykonujemy kopie, zwracając oryginalne pamiątki właścicielom. Jeśli jesteś w posiadaniu interesujących materiałów - prosimy o kontakt!

wspomnienia o mieście i ludziach

wspomnienia o mieście i ludziach

Strona głównaLudzieŻyciorysy • Adela Stanisława Kołodziejczyk
Adela Stanisława Kołodziejczyk
Ludzie - Życiorysy
Wpisany przez Anna Wojtkowska   

Adela Stanisława Kołodziejczyk (1904 - 1996)

Miłośniczka gier, gimnastyczka, ratowniczka, higienistka, pionierka, kucharka, tancerka, śpiewaczka. Takie sprawności harcerskie zdobyła Adela Jaskólska-Kołodziejczyk w latach 1929-1935. Zapisano je w "Książce Służbowej", a w zasadzie książeczce Związku Harcerstwa Polskiego z 1928 r.

Do Związku Harcerstwa Polskiego wstąpiła w 1917 r. Wymienione sprawności, których próby pomyślnie przeszła na pewno przydały jej się w życiu prywatnym i zawodowym. Na sztywnej okładce książeczki wydrukowano myśl Jędrzeja Śniadeckiego: "Ten tylko doskonałym nazwać się może, kto w czerstwem i kształtnem ciele czyste nosi serce i niepokalaną ma duszę, kto ma zdolności, społeczeństwu w którym żyje przydatne" A zdolności organizacyjne i mediacyjne Adeli Kołodziejczyk były bardzo potrzebne; posiadała je i umiała z nich korzystać.

Sama o sobie

10 marca 1983 r. na pożółkłej kartce papieru w kratkę, formatu A-4, na dwóch stronach napisała swój życiorys. Zawarła w nim 79 lat życia, opisanego charakterystycznym pismem, z jednakowymi zakrętasami i zawijasami poszczególnych liter. Czytałam jej dokumenty z wcześniejszych lat, toteż rozczytanie tekstu nie nastręczyło mi dużych trudności. Byłam zainteresowana jej działalnością na terenie Wołomina. Poznałam ją kiedy była panią w sędziwym wieku, bardzo ruchliwą, dużo mówiącą i wiedzącą co mówi. Zawsze skromnie, ale elegancko ubrana, z nienaganną fryzurą; miała surowy wzrok, budziła respekt a zarazem podziw. Rej wodziła w Sekcji Emerytów i Rencistów Związku Nauczycielstwa Polskiego w Wołominie, której prezesem był wówczas pan Jan Olszewski.

Urodziła się 3 lutego 1904 r. w Oksie w powiecie jędrzejowskim, w rodzinie chłopskiej. Szkołę powszechną ukończyła w rodzinnej miejscowości, a do średniej - uczęszczała w Jędrzejowie. Po otrzymaniu świadectwa dojrzałości w 1923 r. rozpoczęła pracę jako nauczycielka w Czuchowie na Górnym Śląsku, skąd po rocznym pobycie przeniosła się do Kochłowic w powiecie katowickim na stanowisko nauczycielki 8-klasowej publicznej szkoły powszechnej. Tu otrzymała "Dekret ustalenia" nadany przez Śląski Urząd Wojewódzki Wydział Oświecenia Publicznego w Katowicach, zgodnie z którym zmieniła status profesji, a mianowicie z tymczasowej nauczycielki stała się stałą nauczycielką publicznych szkół powszechnych. Następnie, 1 września 1930 r., na własną prośbę przeniosła się do 7-klasowej szkoły powszechnej w Przeżdziatce (obecnie dzielnica Sokołowa). To tam otrzymała pierwsze wyróżnienie - Brązowy Medal za długoletnią służbę.

Dalsze doświadczenia zawodowe zbierała w Sokołowie Podlaskim jako nauczycielka i kierowniczka szkoły. Już wtedy zaczęła aktywnie udzielać się w różnorodnych pracach społecznych. Przez kilkanaście lat była skarbnikiem Ogniska i Prezesem Oddziału Powiatowego ZNP. W okresie przedwojennym i po wyzwoleniu pełniła funkcję Komendantki Hufca ZHP. W czasie okupacji brała udział w tajnym nauczaniu i była łączniczką w Armii Krajowej. O tej działalności przez długie lata nie mówiła. Po wojnie została sekretarzem nauczycielskiego koła Ligi Kobiet Polskich, członkiem komisji Miejskiej Rady Narodowej. Brała też czynny udział w likwidacji analfabetyzmu i dokształcaniu dorosłych w zakresie szkoły powszechnej.

Od 3 listopada 1931 r. była szczęśliwą żoną Antoniego Kołodziejczyka, również nauczyciela. We dwoje "dźwigali" kaganek oświaty tym, którzy w nauce widzieli swoje okno na świat.

Zdobyte wcześniej doświadczenia zaczęła wykorzystywać zaraz po przyjeździe do Wołomina. 18 marca 1952 r. otrzymała poświadczenie obywatelstwa wydane przez Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w Sokołowie Podlaskim (który podczas wojny należał do Generalnej Guberni) i od tego roku państwo Kołodziejczykowie wraz z córką Haliną zamieszkali przy ulicy Traugutta w Wołominie. Antoni otrzymał posadę Kuratora Oświaty województwa warszawskiego, a pani Adela posadę nauczycielki w Szkole Podstawowej nr 2 w Wołominie. Jej cechy charakteru: zaradność i przedsiębiorczość, odwaga i upór były przydatne w pełnieniu funkcji kierowniczki tej szkoły w latach 1955-1961. Budynek szkoły mieszczący się przy ulicy Warszawskiej wymagał dbałości o stan sanitarny, jak i stan bezpieczeństwa dla dzieci.

W Wołominie, jako społecznik z zamiłowania i z przekonania, Adela Kołodziejczyk przewodniczyła Zakładowej Organizacji Związkowej, była prezesem a także skarbnikiem Kasy Zapomogowo-Pożyczkowej, przez pięć lat wiceprezesem Oddziału Powiatowego ZNP. Długo pracowała w komisjach Rady Narodowej w Wołominie: Oświaty, Odznaczeniowej i Mieszkaniowej, a także Odwoławczo-Lokalowej. Brała też czynny udział w pracach Towarzystwa Przyjaciół Dzieci, była opiekunką dzieci moralnie zaniedbanych.

Adela Kołodziejczyk należała do osób cieszących się wyjątkową popularnością w środowisku nauczycielskim byłego powiatu wołomińskiego. Zyskała sobie na tym terenie ogólną sympatię, uznanie i szacunek przede wszystkim dlatego, że jako działacz ZNP niezmordowanie, na każdym kroku wykazywała troskę i dbałość o interesy nauczycieli, o ich sprawy bytowe, w szczególności mieszkaniowe, zdrowotne, rozrywkowe, itp. Zdecydowanie stawała w obronie nauczycieli, gdy działa im się krzywda; z drugiej strony piętnowała postawy niegodne zawodu nauczycielskiego. Bardzo często wyjeżdżała w teren w różnych sprawach ludzkich. Wnikliwie i z rozwagą rozpatrywała skargi i zażalenia. Łagodziła spory i konflikty wynikłe między nauczycielami w poszczególnych szkołach. W działaniach tych cechowała ją koleżeńskość, bezstronność, takt, poczucie sprawiedliwości, pracowitość i wytrwałość. Wielu nauczycieli, w tym emerytów i dotkniętych wypadkami losowymi, ma jej wiele do zawdzięczenia.

Taką charakterystykę pani Adeli napisał w 1978 r. Kazimierz Wierzbicki.

Na końcu swojego życiorysu Adela Kołodziejczyk wymieniła nagrody, dyplomy, wyróżnienia i odznaczenia z lat pracy, ostatnim był Medal Komisji Edukacji Narodowej, który ceniła sobie najbardziej. Przeszła na emeryturę w 1972 r.

Pierwszy dom państwa Kołodziejczyków w Wołominie był też ostatnią ich ostoją w sędziwym wieku. Odwiedzałam państwa Kołodziejczyków przez długie lata, wspólnie z Mieczysławą Dzierwajłło, Kazimierzem Wierzbickim, Marią Lukaszewicz, Janem Olszewskim i innymi nauczycielami działającymi w związku. Widziałam jak troskliwą opieką byli otoczeni przez córkę i zięcia - Halinę i Ryszarda Ludwiniaków.

Pani Adela do końca życia starała się pełnić honory domu. Odeszła w 1996 r., mając 92 lata. Oboje z mężem pochowani są na cmentarzu wołomińskim.

Do dziś pamiętam tę silną, mądrą nauczycielkę i wyobrażam ją sobie jak stoi w harcerskim kręgu, z którego czerpała siłę do swego długiego życia.

Bibliografia:

A.Kołodziejczyk, Życiorys, Wołomin 1983, Archiwum domowe; Książka służbowa ZHP, Warszawa 1928, Archiwum domowe; K.Wierzbicki Zasłużeni nauczyciele byłego powiatu wołomińskiego, Wołomin 1978.

 

Dodaj komentarz


Kod antysapmowy
Odśwież

 
Joomla 1.5 Templates by Joomlashack