Zbieramy materiały

Nieustająco poszukujemy materiałów - dokumentów, zdjęć, wspomnień... W ciągu kilku dni wykonujemy kopie, zwracając oryginalne pamiątki właścicielom. Jeśli jesteś w posiadaniu interesujących materiałów - prosimy o kontakt!

wspomnienia o mieście i ludziach

wspomnienia o mieście i ludziach

Strona głównaLudzieŻyciorysy • Jeszcze o Tadeuszu Walasku sprzed 50 lat
Jeszcze o Tadeuszu Walasku sprzed 50 lat
Ludzie - Życiorysy
Wpisany przez Ryszard J.M.   

XVII Igrzyska Olimpijskie ? Rzym 5 września 1960 roku. Jest zakończenie walki bokserskiej w wadze średniej między Polakiem Tadeuszem Walaskiem a Amerykaninem Edwardem Crookiem. Wszyscy czekają na werdykt, chociaż oczywistym jest, że wygrał w wyrównanej ale z widoczną przewagą bezapelacyjnie Polak, mając przewagę w każdej z trzech rund. Dziennikarze, obserwatorzy, kibice w hali, radio i telewizji - wszyscy czekają na wskazanie zwycięzcy. Cała hala olimpijskich zmagań bokserów Palazzo dello Sport dla 15000 kibiców zapełniona w większości Włochami, brawami zaczyna wiwatować na spodziewanego zwycięzcę podobnie jak kibice na całym świecie. Tymczasem piątka sędziów wypunktowała 3:2 dla Edwarda Crooka. Sędziowie z Ghany, Jugosławii i Norwegii dają przegraną Polaka, tylko Anglik i sędzia z RPA dają słusznie zwycięstwo Polakowi. Zaczyna się nieustający gwizd, buczenie i złorzeczenie. Kibice nie pozwalają przez ponad 20 minut na kontynuowanie walk finałowych. Tadeusz Walasek pewien zwycięstwa jeszcze potwierdzonego przez słynnego ?papę? Stamma ? trenera słowami: ?Wygrałeś!?, pytającymi bezradnymi oczyma patrzy na trenera, a ten też nie wierzący werdyktowi, uznał że może mylnie odczytano wynik walki i straszne w końcu załamanie ze skrzywdzenia swojego zawodnika. W drodze do finału pokonał Pakistańczyka Sultana Mahmouda (5:0), następnie Teifiona Daviesa (5:0) z Australii, Frederika Van Rooyena z RPA (5:0) i Eugienija Fieofanowa z ZSRR (4:1).

 

Mieliśmy wówczas aż siedmiu Polaków w finale walczących ze zmiennym szczęściem. Pażdzior złoty medal, Walasek, Adamski i Pietrzykowski srebrne medale a Bendig, Drogosz i Kasprzyk brązowe. Werdykty w pozostałych walkach Polaków były słuszne, ale Walaska bardzo skrzywdzono. Ten niesłuszny werdykt został opisany w całej światowej prasie. Zbigniew Pietrzykowski przegrał wówczas z Cassiusem Clay?em, późniejszym zawodowym mistrzem wszechwag Muhammadem Ali.

Cały sportowy świat byli oburzony. W Polsce jako jeden jedyny przypadek w historii polskiego sportu i to z inicjatywy polskich kibiców zaczęto zbierać pieniądze, by kupić pokrzywdzonemu Walaskowi samochód ?Wołgę?. W końcu z zebranych pieniędzy i biżuterii wykonano nie pozłacany ale szczerozłoty medal olimpijski z napisem ?Moralnemu zwycięzcy rzymskich igrzysk ? Tadeuszowi Walaskowi?, który wręczono naszemu pięściarzowi podczas Balu Mistrzów Sportu w 1961r. Do dziś bardzo wysoko ceni sobie ten medal.

Sukcesem Feliksa Stamma słynnego trenera bokserów jest sukces jedyny w swoim rodzaju jego pięściarze wywalczyli 6 złotych, 7 srebrnych i 11 brązowych medali olimpijskich, oraz 25 razy zdobywali tytuły mistrzów Europy, 17 razy wicemistrzów Europy i 19 razy medale brązowe mistrzostw Europy.

Tadeusz Walasek skończył właśnie 15 lipca 74 lata!

Cieszymy się, gratulujemy i życzymy 100 lat!

Nasz bohater urodził sie w 1936 r. w Elżbiecinie koło Łomży. Niestety od 1939 r. jest to teren okupacji sowieckiej. I w lutym 1940 r. z całą rodzina zostaje wywieziony pod Archangielsk. Ojcu Tadeusza udaje się dostać do armii gen. Andersa. W 1946 r. udaje im się powrócić i osiedlić na Dolnym Śląsku jak większości powracających rodzin. Już w wieku 13 lat w 1949 zaczyna uczyć się boksowania w Kłodzku, potem GKS Katowice, Stal Czechowice, Górnik Zabrze, Sparta Ziębice aż w końcu Gwardia Warszawa (1956-1966) gdzie znalazł wreszcie właściwą opiekę i szkołę (absolwent Liceum Ogólnokształcącego i Studium Trenerskiego przy AWF Wrocław). Pierwszy większy sukces to na Igrzysk Sportowych Młodzieży w Warszawie (1955), kiedy w finale wagi półśredniej pokonał Rumuna Nicolae Lincę, późniejszego mistrza olimpijskiego. Następnie na mistrzostwach Europy w Pradze (1957), w wadze lekkopółśredniej srebrny medal. W Lucernie (1959) też został wicemistrzem Europy ale w wadze średniej i wreszcie w Belgradzie (1961) został mistrzem Europy. Na Olimpiadzie w Tokio w 1964 r. zdobył brązowy medal przegrywając z późniejszym mistrzem olimpijskim znanym w ówczesnych latach Walerym Popienczenko. Zdobył siedmiokrotnie tytuł mistrza Polski. Łącznie stoczył 421 walk bokserskich. W 1967 zakończył karierę boksera i wziął się za ?trenerkę? do 1988 r., jego wychowankiem jest między in. Jerzy Rybicki ostatni polski mistrz olimpijski w 1976 r. Zasłużony Mistrz Sportu odznaczony m.in. złotym Medalem za Wybitne Osiągnięcia Sportowe i Krzyżem Kawalerskim OOP. Laureat nagrody im. Aleksandra Rekszy (1996). Żonaty z Marią Orych ma dwoje dzieci: Lidię i Tomasza. Mieszka w Warszawie.

 

Komentarze  

 
0 # Agata 2011-06-23 13:34
To że mieszaka WARSZAWIE to nie prawda obecnie mieszka w WOŁOMINIE.Pozdrawiam
Odpowiedz | Odpowiedz z cytatem | Cytować
 

Dodaj komentarz


Kod antysapmowy
Odśwież

 
Joomla 1.5 Templates by Joomlashack