Bibuła

Dziś w galerii pojawiły się skany lokalnych publikacji z roku 1989. Jeśli posiadasz w swoich zbiorach wołomińską "bibułę" - daj znać!

wspomnienia o mieście i ludziach

wspomnienia o mieście i ludziach

Strona głównaWycinkiInne • Ochronka
Ochronka
Wycinki - Inne
Wpisany przez Anna Wojtkowska   

Ochronka, w której opieką otaczano dzieci w wieku 4-7 lat, powstała w 1919 r. Zajmowany przez nią lokal prawdopodobnie mieścił się dwa stopnie niżej niż parter w budynku Publicznej Szkoły Powszechnej nr 1 i nr 2, przy ul. Wileńskiej 32 róg Długiej (obecnie Legionów). W placówce pracowały dwie nauczycielki: Helena Żylińska (kierownik) oraz Janina Zamojska. W tym czasie dzieci brały udział w różnego rodzaju zabawach i pogadankach, jednak najważniejszym celem nauczycielek było przygotowanie wychowanków do rozpoczęcia nauki w l klasie.

 

W 1925 roku przez Towarzystwo Pomocy Biednym Dzieciom został utworzony Sierociniec, którego prezesem i założycielem był miejscowy proboszcz - ks. Jan Golędzinowski. Prowadzeniem placówki, na mocy umowy zawartej 30 listopada 1926 roku, od dnia otwarcia jednostki, tj. 27 stycznia 1927 r. do momentu jej upaństwowienia, tj. 7 marca 1952 r. zajmowały się członkinie Zgromadzenia Sióstr Posługujących Ubogim III Zakonu św. Franciszka - Siostry Albertynki.

Spośród osób prywatnych, związanych z tą instytucją, należy wymienić przede wszystkim Helenę Nasfeterową, dr Ludwika Burjana oraz aptekarza M. Olechowskiego, którzy w miarę swych możliwości, zupełnie bezinteresownie wspierali działalność Sierocińca.

Podstawę materialną jednostki stanowił realny fundusz obrotowy Towarzystwa Pomocy Biednym Dzieciom. W 1949 roku sytuacja uległa zmianie: nazwę ?Sierociniec" zastąpiono nazwą ?Dom Dziecka", zmienił się również sposób finansowania placówki - głównym środkiem utrzymania Domu stały się stawki wyliczone przez Kuratorium Okręgu Szkolnego Warszawskiego, dotacje Towarzystwa Pomocy Biednym Dzieciom oparte na kweście zbieranej przed kościołem, dotacje Zarządu Miejskiego w Wołominie i Gminnego w Kobyłce oraz dochód z gospodarstwa rolnego prowadzonego przez siostry.

Wołomiński Dom Dziecka przeznaczony był dla dziewcząt, sierot lub półsierot w wieku szkolnym i przedszkolnym, tj. 3-18 lat, kierowanych przez Kuratorium Okręgu Szkolnego Warszawskiego lub Inspektorat Szkolny Powiatowy. O ich przyjęciu do placówki decydowały Siostry Albertynki w porozumieniu z Zarządem Towarzystwa. Maksymalna liczba miejsc w placówce przewidziana była na 40 dzieci. Głównym celem działalności placówki było zapewnienie wychowankom należytego rozwoju moralnego, umysłowego i fizycznego, ze szczególnym uwzględnieniem przygotowania ich do samodzielnego życia. Ponadto kierownictwo pomagało wychowankom w znalezieniu odpowiedniej pracy i nawiązaniu kontaktu z rodziną bądź opiekunem.

7 marca 1952 roku był dniem przełomowym w historii Domu Dziecka: do Zakładu przybyła delegacja złożona z Przewodniczącego Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w Radzyminie, przedstawicieli Wydziału Oświaty Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w Warszawie i Partii oraz ośmiu osób nowomianowanego personelu, z decyzją o upaństwowieniu placówki. Decyzją władz kościelnych, na mocy porozumienia między księdzem proboszczem Grabowskim a Kurią Metropolitalną, 13 marca 1952 roku Siostry Albertynki opuściły Dom Dziecka. Kaplicę przeniesiono do budynku parafialnego, zaś dzieci zakwaterowano w głównym budynku zakładowym.

 

Dodaj komentarz


Kod antysapmowy
Odśwież

 
Joomla 1.5 Templates by Joomlashack